Home

Inmiddels alweer dik 3 maanden thuis, wat vliegt de tijd. Nog steeds vaak met mijn gedachten in Uganda, hoe zou het gaan met iedereen en hoe gaat het met Tekera? Gelukkig heb ik nog regelmatig contact met Brigitte, Jess en heb ik zelfs over en weer kunnen emailen met Harriet, Betty & Israel en heb ik af en toe ineens een gemiste oproep vanuit Uganda. Toch fijn om af & toe even te kunnen horen hoe het met ze gaat.

Van de week een mailtje gehad van Brigitte met foto's van het huis. En die wil ik jullie natuurlijk wel even showen.. Want dankzij alle lieve giften woont Betty sinds de kerst met haar drie kinderen in haar eigen huis. Het heeft nu zelfs al stromend water en is deels geschilderd. Het allermooiste is dat haar twee jongens nu ook in Tekera wonen en daar ook naar school gaan.

Liefs Sanne

Mn laatste bericht uit Uganda. Nog geen week en dan vlieg ik weer naar huis. Wat een gek idee! De tijd is voorbij gevlogen maar tegelijkertijd lijkt Schiphol ontzettend lang geleden. Een dubbel gevoel! Zin om iedereen na 4 maanden weer te zien & met de kerst lekker weer thuis te zijn, maar laat ook een bijzonder leven hier achter. En eerlijk waar zelfs de koude douche, met een teil douchen & de latrine wennen.
 

Ook al kom je uit twee hele verschillende werelden, denk je compleet anders over dingen, heb je een totaal andere achtergrond, spreek je niet dezelfde taal, vrienden maak je over de hele wereld. Begin me langzaam te realiseren dat mijn tijd hier er alweer bijna op zit. Komend weekend komen de nieuwe vrijwilligers, en met die groep ga ik dit keer ook naar huis. En ik wil nog zoveel doen. Maar als ik hier iets heb geleerd is dat plannen hier geen zin heeft, je ziet wel wat een dag je brengt. Van te voren had ik het niet durven hopen, maar ik heb hier echt een leven op kunnen bouwen & bijzondere vrienden gemaakt. Als je thuis weggaat weet je dat het voor even is, als je hier weggaat weet je niet voor hoelang dat zal zijn. De tijd vliegt & dus ga ik nog ontzettend genieten van mn laatste weken hier.

Ben je de eerste weken alleen nog maar je ogen uit aan het kijken omdat alles zo anders is & anders gaat. Na een aantal weken wordt het ‘normaal’ en kijk je niet meer op van de stukken vlees hangend op straat, de chaos in het verkeer, de dirt road naar Tekera, de huizen & de armoede. Je kijkt er niet meer van op dat kinderen kilometers naar school komen lopen, op blote voeten lopen & zelfs moeite hebben om de 10.000 Shilling (= nog geen 4 euro) per term te kunnen betalen. Je went aan de koude douche, het eten & zelfs aan de wc. Ook wen je aan de Ugandezen, hun manier van doen & denken. Maar wat nooit zal wennen is de harde manier waarop de mensen hier in het leven staan. Het krijgen van kinderen is eerder een baan, liefde tussen man & vrouw wordt in ieder geval in het openbaar niet getoond & dat mensen vroeg doodgaan, dat hoort erbij… dat heb ik vorige week mee mogen maken. Een heftige week!
 

-         Het in Uganda een uur later is dan in NL.
-         Dat vorige week woensdag de zon recht boven de evenaar stond en er daardoor om precies 12 uur ‘s middags geen schaduw was.
-         Maar dat het regende…
-         Dat het overigens vaak regent aangezien het regenseizoen is begonnen.
-         We de kabaka (= koning) hebben gezien.
-         Dit eigenlijk alleen zijn hand was.
-         Alle Ugandezen daardoor helemaal uit hun dak gingen.
-         Ik gefrituurde mieren heb gegeten.
-         Dat dat hier een delicatesse is.
-         Het eigenlijk nog best ok smaakte.
-         Dat we twee weken terug in Jinja op de nijl hebben geraft.
-         Dat dit het begin punt is van de nijl.
-         We maar twee keer omgeslagen zijn.
-         Ik dat wel doodeng vond.
-         We morgen naar Kampala vertrekken voor het weekend.

Lieve allemaal,
 
Het internet doet het!! Dus eindelijk een eerste bericht op mn weblog. Ik zit er pas twee weken maar het lijkt alsof ik al weken weg ben, al zoveel meegemaakt en in zo een andere wereld geleefd dat zelfs naar de wc gaan een hele belevenis is ;) Maar het gaat goed, veel beter dan ik had gehoopt. Ben al vrij snel redelijk gewend geraakt aan het leven hier. Zo anders maar zo bijzonder om midden in de rimboe tussen de Ugandezen te leven. Een bijzondere ervaring!